Jæja. Ástin er búin, ég er búin að finna mér nýtt blogg. Við blog.central.is segi ég: Þetta er alls ekki ég .... þetta er alfarið þú!

Þakka góðar stundir hér, og hlakka til að sjá ykkur á http://johannasveins.net/

Að heyra stjórnmálamenn tala pólitísku er soldið eins og að heyra fólk tala færeysku. Maður þarf að hlusta rosalega vel og túlka hvað hvert orð þýðir og setja það svo í samhengi.

Pólitískan er þó ekki eins og kvennískan þar sem allt þýðir öfugt við það sem sagt er líkt og "það er ekkert að" þýðir "það er allt að".
Pólitískan er ögn snúnari. Þar hefur það sem er ekki sagt jafn mikið vægi og það sem er sagt nema það sé sagt í því samhengi að það hafi enga merkingu, og það sem er sagt er sjaldnast sagt á þann máta að nokkur þurfi að bera ábyrgð á því og því skiptir engu máli að það hafi verið sagt. Og svo eru til vinstri og hægri mállýskur, stjórnar og stjórnarandstöðu hreimar.

Þeir sem tala bara almenna þegnísku eiga oft erfitt með að átta sig á þessu tungumáli. Svo talar Silfur Egill þegnísku við fólk sem talar kvennísku og pólitísku, á tveimur mállýskum, og enginn skilur neitt nema kannski einstaka Færeyjingur sem er í helgarferð á Íslandi.

Ég pússaði bara neglurnar yfir Silfrinu í dag.

Stopp, hingað og ekki lengra!! Nú er nóg komið af rucolasalati... svoo 2002!

...vilja veitingamenn vinsamlegast taka upp á því að nota e-ð annað, þetta er ekki eina grasið í heiminum!

Hann er e-ð svo hott útlenski smiðurinn sem er að rífa niður veggi hérna á ritsjórninni... ég get eiginlega ekkert einbeitt mér að vinnunni! Ef hann gæti bara farið úr að ofan þá þyrfti ég ekki að velta lengur fyrir mér hvað er þarna undir og gæti haldið áfram að vinna....

Er það þetta sem fólk er að tala um með að útlendingar trufli íslenskt atvinnulíf.... ef svo er, þá bara flytja inn ljótara fólk.

Í dag er bolludagur, öðru nafni, sexual harassment day. Í dag hef ég aföskun fyrir því að snerta annarra manna rassa.

Var að gramsa í gömlum pistlum sem ég hef skrifað og datt í hug að birta einn þeirra upp á fjörið. Held að þessi hafi birst í Birtu frekar en Mannlífi. Djöfull sakna ég þess að skrifa ekki pistlana mína.

 

-----

Eldrautt og lúsugt eyra 

Mér hefur alltaf fundist svo mikil þjáning að vera skotin í einhverjum. Allt frá því ég var krakki. Hrein þjáning.

Ellefu ára gömul sat ég í kennslustundum og dúllaði ég mér við að skrifa nafn skotsins míns í lófann minn. "Dúddi" ritaði ég lófann með fallegu hjarta í kring og bað svo til englanna sem sitja saman í hring að lófakrassið myndi skila mér einum vangadansi. Dúddi var bara lífið. Og ef Dúddi bauð mér ekki upp í vangadans á skólaballinu, nú þá var lífið bara búið.

Síðan þroskaðist ég og varð fullorðin, eins og svo margir, en ekki urðu ástarmálin neitt einfaldari fyrir vikið. Enda erum við fullorðna fólkið í raun enn bara börn. Við erum bara aðeins hærri í loftinu og miklu loðnari. Og hafi það verið þjáning að vera skotinn í einhverjum sem barn þá er þjáningin alveg milljón verri þegar maður er skotinn í dag, orðinn svona stór og loðinn. Einfaldlega af því það er eitthvað svo ekki kúl. Maður er bara ógeðslega asnó og veit ekkert hvað maður á að gera. Það er eitthvað svo út úr kú að vakna, hlusta á morgunfréttirnar, tékka stöðuna á sjóðsbréfunum, fara út með ruslið, bjarga mannslífum í vinnunni, versla í matinn og roðna svo í kúk og kanil við að sjá skotið sitt. Það er ekkert sérstaklega fullorðins. Og ekki getur maður hripað nafnið á skotinu sínu í lófann í von og óvon, þá er maður nú bara skrítinn.

Mér finnst hrein þjáning að vera skotin í einhverjum á þessum árum sem, samkvæmt stærðfræðilegum útreikningum, kallast fullorðinsár. Ég hreinlega tapa öllu sem svalt heitir og verð alltaf eins og regin asni þegar ég á mér skot. Verð allt annað en það sem fullorðins kallast. Helst hleyp ég í burtu þegar ég sé skotið mitt, fel mig bakvið runna og flissa. Mig langar rosalega að vera svala nútímakonan sem pikkar upp karlmenn með einni hársveiflu og blikkar öll skotin sín á færi. En nei. Myndi ég reyna það væri líkt mér að sveifla hárinu fyrir augun á mér og ganga svo á vegg.

En þjáningin sem fylgir ástarskotum má þó eiga að hún er þrælfyndin. Fátt er hlægilegra en tveir einstaklingar, yfir sig skotnir, að reyna að halda "kúlinu" meðan fiðrildin hamast í maganum. Kinnarnar verða rauðari og rauðari eftir því sem samræðurnar verða fáránlegri og frumstæðari, búkurinn vaggar fram og til baka af vandræðaleika og ástleitin augu leita flóttaleg niður á tær eða upp í loft. Svo þegar augun mætast, alveg óvart, þá getur enginn sagt neitt og skotin tvö bara brosa út að eldrauðum eyrum.

Þannig er nú það. Undir niðri erum við bara börn í fullorðinsleik. En það er gott að vera barnslegur kjáni endrum og eins. Fullorðinsárin eiga ekki að vera bara gluggapóstur og tefflonpanna.

Hinsvegar held ég það sé bara best að sleppa því að vera skotin í strákum. Því ef það er satt sem Dagmar vinkona mín sagði mér þegar við vorum sex ára, þá á maður ekki að kyssa stráka, af því þá fær maður lús.
-------

Góða helgi

Ég verð nú að viðurkenna að ég er komin með soldið leið á þessu svefnleysi mínu. Þetta fer svo svakalega í skapið í manni. Mér gekk þó vel að sofna í gær. Gerðist á innan við hálftíma.

Þegar ég var komin í draumalandið hófst mikil atburðarás og miður skemmtileg. Ég var föst í einhverju húsi þar sem ég hafði komið til að hitta vin minn. Allir í húsinu voru kaldrifjaðir morðingjar sem vildu ekkert heitara en að drepa mig. Því beið ég vinarins með mikilli eftirvæntingu þar sem hann réð lofum og lögum í húsinu. Hann lét sjá sig rétt áður en eitthvert hroðbjóðslegt stertröll ætlaði að hjóla í mig með sveðju. Síðan fór vinurinn aftur. Þá var ég aftur ein í húsinu sem ég var föst í og þá komu vondu draugarnir. Ég byrjaði að flýja og fela mig svo þeir myndu ekki ná mér. Það gekk þó ekki vel því innan tíðar var ég umkringd og tveir krakkadraugar, tek fram ekki góðir krakkar, voru að hlaupa í kringum herbergið sem ég var í og komu alltaf nær og nær. Ég vaknaði svo við eigin skjálfta, þvílík öskur og læti í höfðinu á mér. Ég hélt áfram að skjálfa og fannst ég taka eitthvað spamsakast þar sem titiringurinn leiddi upp líkamann og upp í haus og svo fannst mér eins og það læki kuldi upp úr höfðinu á mér. Steik!!

Ég veit ekki hvort það voru í alvöru einhver læti í húsinu eða ekki eða hvort ég vaknaði bara við læti í eigin höfði. Hvort heldur sem er þá var ég svo hrædd að ég þorði ekki að snúa mér við í rúminu. Var viss um að þar væri einhver ógeðslegur draugur að stara á mig.

Niðurstaða dómnefndar: Ég þarf svefn.

hver kannast ekki við þetta. Litlu skinnin.

 

Ég er komin með ógeð á orðinu "verkefnastjóri" !

Mér finnst soldið magnað. Úti er skííítakuldi, fimm stiga frost, snjór út um allt, slabb og tjara, trén eru nakin og ekki stingandi strá í augsýn. Það snjóar af til, stundum beint niður og stundum til hliðar. Og meðan ég ligg undir sæng í sófanum, í koddasokkunum mínum, með hitateppi undir bakinu, þá flýgur pínulítil fluga framhjá tölvuskjánum mínum. Fluga!

Hvaðan kom hún eiginlega? Ætli hún sé búin að vera hérna síðan í haust?

 

Ég ætlaði að vera fáranlega sniðug um helgina og fela mig undir sæng uppi í sófa í þeirri von um að lífið mitt myndi allavega ekki versna á meðan. En nei. Verandi seinheppnasta manneskja veraldar þá náttla gekk það ekki.

Ákvað að fara út að moka á laugardaginn. Setti Rammstein í eyrun og fékk útrás fyrir gremju  mína í lífinu á skóflu og snjó. Mokaði eins og enginn væri morgundagurinn. Þegar því góða verki var lokið, og tókst mér einstaklega vel upp, var komið að því að ganga frá. Ég tölti niður kjallaratröppurnar með skófluna og kústinn. Einhvern vegin hefur mér þó tekist að gleyma hvernig ganga á niður tröppur því á svipstundu voru lappirnar komnar yfir höfuðið á mér og ég flaug þarna um í lausu lofti. Ég gerði bjánalega tilraun til að grípa í hraunvegginn til að draga úr fallinu og við það braut ég fjórar neglur til blóðs, áfram hélt ég að svífa, og endaði svo með allan þungann á mjóbakinu á tröppubrúninni. Missti andann og stundi upp mér "ái".

Ég höndlaði þetta þó vel. Sparkaði í skófluna og fór upp í fýlu.

Daginn eftir stóð ég svo með blátt og rispað bakið, stirð og aum og hryggmarin, og horfði út um gluggann á rigninguna bræða allan snjóinn í burtu.

Ég er svo glötuð að ég á ekki til orð.

 

mér finnst asnalegt að setja rúsínur í mat.

Ég var að fá sendan einhvern póst frá mjög ruslaralegu netfangi. Titillinn á póstinum var - Reach out and bone someone - 

 ... svei mér þá ég er að spá í að taka bara Greg Lawlor hjá wmode.com bara á orðinu. Í kvöld verður því bónað.

Virkt lýðræði.. u have got to love it!

... ég held ég sé ástfangin af Alexander Peterson!