Jæja litlu álfarnir mínir. Ég ákvað í morgun að það þýddi ekki lengur að vera döpur yfir því að missa af jólunum vegna veikinda og dreif mig af stað við að gleðja sjálfa mig. Ég setti á hátíðartónlist, með karlakórum og orgelum og þannig dóti, og ákvað að skreyta pínulítið.
Í fyrra lét mamma mig fá skókassa fulla af jóladóti fyrir mig að eiga. Gróf ég þann kassa upp úr geymslunni og plantaði mér á stofugólfið og fór að gramsa. Upp úr kössunum dró ég meðal annars spiladósina hennar ömmu, sem er engill í hvítum kjól og snýst í hringi og úr hljómar Heims um ból í svona klinki klonki tónum. Fann líka Pedro, Paco og Piedro, litlu jólasveinana sem ég keypti þegar ég bjó í Madrid og ýmislegt annað jóladrasl.
Á botninum á einum kassanum fann ég svo þrjú mjög dularfull brún umslög. “Hvað er nú þetta,” hugsaði ég og reif umslögin upp af mikilli forvitni. Innan í umslögunum var að finna mikil verðmæti sem mamma hefur geymt frá því ég var barn. Um var að ræða mikilfenglegar teikningar, bréf og heimagerðar bækur sem ég hafði föndrað handa jólasveinunum. Grunar ég hafi verið að sleikja þá upp til að þeim myndi líka betur við mig og gefa mér flottari gjafir.
Eitt bréfið sem ég skrifaði var svohljóðandi:
Hæ bjúgnakrækir. Skyrgámur tók ekki sína gjöf, og getur þú tekið hana og látið hann fá hana. OG TAKTU ÞÍNA.
Jóhanna
Ég man vel eftir því hvað ég elskaði jólasveinana. Sem sést best á því að hver og einn fékk frá mér teikningu, stundum setti ég saman minningabækur fyrir þá eða jólakort með allskyns fídusum og leynihólfum fyrir þá að opna, og ávallt skildi ég eftir handa þeim smákökur í poka til að taka með sér.
Það var svo einn örlagaríkan dag að litla hjartað mitt brast. Ég fékk ekkert í skóinn! Ekki neitt, ekki einu sinni kartöflu! Ég var miður mín.
Skilningsvana velti ég fyrir mér hvað hefði eiginlega komið fyrir. Ég var búin að vera svo þæg. “Hvernig gat hann gleymt mér,” hugsaði ég og fann undarlegan verk í hjartanu. Allskyns hugsanir flugu í huga mér, hafði jólasveinninn lent í slysi, frosið við ljósastaur, eða kannski hafði jólakötturinn étið hann.Brotið barnshjartað var þó fljótt að jafna sig því við tók skynsemin. Ég hafði um nokkurt skeið fyrir þennan atburð heyrt kenningar þess eðlis að jólasveinarnir væru ekki til. Ég taldi líklegra að sitthvað væri til í þeim kenningum frekar en að raunin væri að jólasveinninn hefði gleymt mér.
Eftir þetta hófst mikil rannsóknarvinna. Ég til dæmis skar lítið x í allar kökurnar sem ég skildi eftir handa jólasveinunum og leitaði svo að kökunum næsta dag í kökuboxinu hennar mömmu. Það var svo einn morguninn að ég rumskaði við að mamma var að setja yddara í skóinn minn. Þar með var það staðfest... Jólasveinninn hafði ekki gleymt mér! Það var mamma sem gleymdi mér!
Nú tæpum 20 árum seinna fæ ég ennþá jólagjöf frá jólasveininum. Hann Kertasníkir, sem hefur ávallt verið uppáhalds hjá mér, skilur alltaf eftir eina gjöf undir trénu á aðfangadag. Kannski er það vegna þess að hann fílaði bréfin og gjafirnar sem hann fékk frá mér forðum daga, veit ekki. Traust vinátta deyr víst seint 
Við skulum ljúka þessari jólasögu á öðru bréfi, sem fékk mig til að skella upp úr þegar ég las það á nýjan leik. Aðallega af því ég uppgötvaði að þrifæðið hefur greinilega verið í mér frá blautu barnsbeini:
Kæri Jóli
Viltu vera svo vænn að gefa mér smá jólagjöf. Þú þarft ekkert endilega að setja hana undir tréð þú mátt alveg skilja hana eftir í arninum. NEMA þú mátt ekki skilja hana eftir ef arinninn er óhreinn!Það er nú lítið á óskalistanum en það helsta er körfubolti og límmiðabók.
Kær kveðja
Jóhanna
Þannig var nú þessi jólasaga.
Vona þið eigið góð og gleðileg jól. Þakka fyrir allt gott og hlakka til að fá heilsuna og hitta ykkur á nýjan leik.
Gleðilega pakkastund og farsælt át. 